همه دارو ندارمان را به یغما بردند،میراثمان را به تاراج بردند،سرنوشتمان را سیاسی کردند..ناف زندگیمان را با سیاست گره زدند..شادی را گرفتند،دلمان را خون کردند....و اکنون

نگذاریم سنت هایمان را بیش از این بگیرند و به باد فراموشی بدهند...سفره های هفت سین را پهن کنیم و از روی آتش بپریم...و فریاد بزنیم زردی من از تو سرخی تو از من....بگذاریم نسل های بعدی بدانند که ما میراث اجدادمان را هویتمان را و سنت هایمان را حفظ کردیم ...نگذاریم هویتمان را نیز پیش از این به تاراج ببرند.....

امروز یه روز خوب بود...امروز همه بودیم.ما که هنوز زنده ایم.امروز ۲۵ بهمن است..روزی که بدون شک در یادها خواهد ماند و ...........ما هستیم.

خیلی دلتنگت شدم.

تو اتاق کامپیوتر آپارتمان و یا به قول اینا «کُندو» دختر زرد پوست و چشم بادمی مالایی نشسته روبروی من و تند وتند در حالی که یک دستش به کیبورد لپ تابشه و یه نگاه به موبایلش که تند و تند براش اس ام اس می یاد ،در حال خوردن یک نوع نون شیرینی است.با صدای بلند می جوه و هر از گاهی بطری شیرسویاش را سر می کشه.دست آخر هم یه آروغ می زنه ....

جای یک نفر اینجا خالی !!!!که بلند بشه و به خاطر ملچ و ملوچ کردن دهنش سرش داد بکشه!!!

نمی خواستم اینو بگم..ولی طاقت نیاوردم.... 

خدا لعنتتون کنه که باعث شدید هر ایرانی از دست شما و آزار هاتون به یه گوشه ای از دنیا پناه ببره که متعلق به آنها نیست. خدا لعنتتون کنه که سبب دور شدن خانواده ها از هم شدید تا در آستانه سال جدید در غربت و تنهایی به سر ببرند..... از خانه ما دور شو یانکی!!!!

آرزو کنیم روزی برسد که دیگر هیچ ایرانی مجبور به ترک دیار و سرزمین مادریش نباشد..... 

و به امید روزی که همه ی ایرانیان در سراسر دنیا برای ساختن دوباره وطن دور هم در خاک خودشان گرد آیند.بیایید برای رسیدن آنروز که دیر هم نیست ،دعا کنیم. 

دیدن هجمه ی ایرانیانی که این روزها در حال خروج از کشورند،واقعا دردناک است.ا 

مسوولان کنسول انگلیس که برگزار کنند گان امتحان بودند،متحیرند از این همه متقاضی  که روز به روز بیشتر می شوند و همه هم یک از یک باسوادترند.

و وقتی درروز مصاحبه از من پرسید:به نظرت دلیل مهاجرت مردم یک کشوربه کشور دیگر چیست؟  

با این حال که هم وطن مانبود، ولی متوجه ی درد واحساس تاسف من در صدایم شد.شاید به همین دلیل بود که وقتی در جمله ی آخر،گفتم امیدوارم روزی برسد که هیچ ایرانی به دلیل ترک وطن مجبور به دادن امتحان آیلتس نباشد.در حالی که لبخند تلخی بر لبانش نشست ،با نگاه مهربان و لهجه غلیظ بریتیش گفت:بیا امیدوار باشیم!

دوستی بهم می گه هر کی میخواد بیاید مالزی از الان تمرین کنه ... ترجیحا در تهران، از سمت چپ حرکت کنه و از راست سبقت بگیره!  

من میگفتم چرا بعضی ها تو ایران اینجوری رانندگی میکنن نگو بنده خدا ها دارن میرن مالزی میخوان تمرین کنن!!!

دانشجویی ناپدید می شود....استادش به قتل می رسد. 

پسری در خانه اش ربوده می شود. 

دختری از درب خانه ناپدید می شود. 

مادر از سرنوشت پسرش بی اطلاع است .پدری در سوگ بی خبری از دخترش می گرید. 

هیچ کس از هیچ چیز اطلاع ندارد. 

 هیچ کس از هیچ کس خبر نمی دهد.

نگران نباشید،امنیت برقرار است!!

زمان .....
بس کند می گذرد برای آنان که در انتظارند ،
بس تند می گذرد برای آنان که می ترسند ،
بس طولانی است برای آنان که در اندوهند ،
وبس کوتاه است برای آنان که سر خوش اند،
اما ابدی است برای آنان که عاشق اند .

دلتنگی مان را برای آزادی و دلخواه دیگران بودن
از رخنه هایش
 تنفس میکنیم

من و تو
توان آن را یافتیم
که بر گشاییم
که خود را بگشاییم. 

 سال ۲۰۰۹ ساعاتی پیش به پایان رسید، سالی پرفراز و نشیب برای جهان.

 رکود بی‌سابقه‌ی جهانی اقتصادی،  تحلیف ریاست جمهوری آمریکا  

واز همه مهمتر جنبش اعتراضی مردم ایران،  مهم‌ترین رویداد سال بود.  

بیاید سال نو میلادی ۲۰۱۰ را همراه با جلوگیری از خونریزی ها،کاهش بی عدالتی ها،نامهربانیها،و آزادی و پیروزی برای مردم ایران و سالی پر از آرامش برای تمام مردم دنیاآرزو کنیم.

ما از عاشورا مظلومیت و هیهات منه الذله یاد گرفتیم، شما از عاشورا خون و شمشیر و خشونت و کشتن را.
این است فرق ما و شما.

خبرنگاران و روزنامه نگاران شدند مرغان عزا و عروسی..در هر دو حالت سربریده می شوند. چه بنویسند و چه با تهدید مجبور به سکوت شوند!

گناه چیست؟اطلاع رسانی؟

کجاست دست های گرم آفتاب!تو که نباشی پاییز دلگیر است. 

سحر جان یک سال گذشت اما هنوز رفتنت را باور نداریم.می دانی چرا؟ 

چون مهم این نیست که تو نیستی،مهم این است که تو با ما هستی . 

باور می کنی تمام آیدی هات را که با آنها چت می کردی تو لیستم نگه داشتم.هنوز همه ی آرشیو چت ها را دارم. 

هرگز لطفی و علاقه ای را که به من داشتی  فراموش نمی کنم.و خودت هم خیلی خوب می دونستی که چقدر دوستت دارم. 

وقتی از دلتنگی هات می گفتی و زمانی که دلداری می دادی هر دو پر از امید و شور بود.  

اگرچه که باورش سخته که تو در گورستان سرد آرمیده باشی،چون هرگز یادم نمی آید که تو با دوستانت آنجا قرار دیدار بگذاری... 

و اگر چه که  خیلی عجیبه که تو طولانی ترین سفرت را در بلندترین شب سال آغاز کردی! حالا دیگه باور کردم که تو راستی راستی عاشق شب یلدایی . 

 ولی بدان که یادت و حضورت همیشه در یادها وخاطره ها باقی می ماند،دوست خوب و دوست داشتنی من...

و ما می دانیم اگر بودی در جمع سبزها بودی .سحر، جای شور و نشاتت در این روزها واقعا خالیه. 

سحر جان از اون بالا حمایت می کنی ،ما همه می دانیم.

برای تو که از من متنفری ،و برای تو که نسبت به من حسادت می کنی، احترام قائلم .چون قبل از هرچیز یک انسانی و انسان قابل احترام است. 

ولی تو را دوست هم دارم چون باعث پیشرفتم در زندگی شدی. 

از تو ممنونم که باعث شدی ارزش و اهمیت واقعی خودم را بیشتردرک کنم.  

حالا فهمیدم که اینقدر آدم مهمی هستم که انسان دوست داشتنی مثل تو، تمام حواسش به من و کارهایم باشد.  

فقط نگران تو هستم ،که تمام زندگیت را رها کردی تا حواست به یک انسان دیگر باشد.و فرصت های زندگیت را از دست دادی. 

ما همه انسانیم و اگر اشتباه کنیم قابل بخشش.همه انسانیم با نقابهای متفاوت.شناخت آدمها از پشت نقابشان کار ساده ای نیست. 

ولی از تو ممنونم که رفتارت خیلی صادقانه احساست را بیان می کندو هیچ چیز را پنهان نمی کنی.تو نقابت را برداشته ای و این کارآسانی نیست.

مرگ خیلی آسان می تواند الان به سراغ من بیاید. ولی من تا می توانم نباید به پیشواز مرگ بروم .البته اگر یک وقتی با مرگ روبرو شدم ،که می شوم ،مهم نیست. مهم این است که مرگ یا زندگی من چه تاثیری در زندگی دیگران داشته باشد.«صمد بهرنگی»  

آیت الله منتظری در گذشت.  وقتی این خبر را به دوستم دادم، گفت: چه بد شد، آیت الله منتظری زنده  نموند که در جشن آزادی شرکت کنه. 

وقتی دوستانت زیاد هستند و همه هم یک از یک با محبت تر ...نتیجه این می شه که چند نفر با هم یک تیم را تشکیل بدند و هر کدومشون یه گوشه از پایان نامه تو را بنویسند.یکی آمار در بیاره و یکی نتیجه...یکی فهرست را بنویسه و دیگری تو ترجمه کمکت کنه....چه شود این پایان نامه چند تکه!!! به قول فردوسی پور چه می کنه این....

خدا به داد استادی برسه که می خواد به این پایان نامه نمره بده!!فقط با من طرف نیست که!!!با یک تیم طرفه!!!!!!

((:

 خاک نفس می کشد؟ بیندیشیم!    

زمین به ما آموخت
ز پیش حادثه باید که پای پس نکشیم  

مگر کم از خاکیم؟  

زمین نفس کشید
چرا ما نفس نکشیم؟ 

(فریدون مشیری)

روزهاست که حوصله هیچ کس و هیچ چیز را ندارم.اصلا دوست ندارم با کسی حرف بزنم،یا کسی را ببینم.دلم برای هیچ کس تنگ نمی شه.

این نشانه نزدیک شدن به مرگ نیست!!؟

پرده ی اول: 

روز جمعه برنامه شبکه استانی اصفهان با اجرای رضا رشید پور به صورت پخش زنده!

 روال پخش این برنامه هر هفته دعوت از هنرپیشگان و ورزشکاران معروف و مصاحبه های عامه پسند با آنها. 

روز ۶/۹/۸۸ هم این برنامه سه نفر مهمان هنرپیشه داشت به نامهای هانیه توسلی ، ملیکا شریفی نیا و امیر حسین رستمی که در سریال شمس الاماره نقش های لیلا ، دریا و شکور را برعهده داشتند.  

سوال توسط رشید پورمجری مشهور از مهمانان پرسیده شد.

سوال این بود : نظر شما در مورد عشق به وطن چیست ؟ 

 طبق معمول شنیدن جوابهای کلیشه ای از سوی مهمانان انتظار میرفت.  

اما این بار پاسخ ملیکا شریفی نیا بدجوری همه را غافلگیر کرد .

ملیکا گفت : من فقط توی ایران زاده شدم و هیچ عرق ملی ندارم . از آب و هوای ایران بدم میاد و دوست داشتم توی کشوری با آب و هوای سرد تر زندگی میکردم.

رضا رشید پور که تغییر رنگ چهره اش و رنگ به رنگ شدن او حتی در تلویزیونهای سیاه و سفید هم مشخص بود، در حالی که غافلگیر شده بود سعی در تغییرکلمات خارج شده از زبان ملیکا داشت.  

برنامه به بهانه پخش موسیقی قطع شد.  

پس از پخش مجدد هر چه ،رضا رشید پور از ملیکا میخواست که حرفهای او را تکرار کند و بگوید که منظور من آب وهوای ایران بوده  و من برای کشورم می میرم . 

ملیکای ۲۳ ساله بر حرف خود پافشاری میکرد تا بالاخره دفعه سوم  با تلاشهای رشید پور ،ملیکا شریفی نیا گفت: 

 امیدوارم مردم کشورمون منظور من رو بد برداشت نکرده باشند. من هم عاشق کشورم هستم اما آب و هوای گرم ایران با بدن من سازگار نیست و خلاصه ببخشید.

واینگونه شد تا رضا رشید پور که همیشه تبحر خاصی در جمع کردن تپقهای مهمانانش داشت آنروز بدجور کم بیاره.  

پرده آخر:

در خبرها آمد:برنامه های دو مجری تلویزیون توقیف شد.

امروز افتخار می کنم که یک دانشجوی ایرانی باشم.روز زنده نگه داشتن جنبش سبز مبارک!

گفتن عشق رو گدایی نکنید. 

مهربونی رو چی؟ این رو هم نمی شه خواهش کنی؟ 

نمی شه یه اطلاعیه بدی که «بدین وسیله به اطلاعتان می رسانم که تا نمی دانم کی، دلم از پر پروانه نازک تره و به یک نگاه چپ، چنان می شکنه که دیگه نشه تیکه هایش رو کنار هم جمع کرد و ازش دل ساخت. لطفا اخماتونو از هم باز کنید. ول کنید این قیافه های خط خطی۶در۴ رو. آغوش باز ندارید، به جهنم! روی باز که می تونید داشته باشید».

غرور باعث شد که احساسشون را نسبت به هم پنهان کنند.وبرای فرار از تنهایی به کسانی پناه بردند که هرگز دوست نداشتند. 

و آنها در تمام این سالها تنها هستند.

وقتی متوجه شدم که آنتی ویروسی که دارم روی لپ تابم نصب می کنم، در کشور روسیه برنامه نویسی شده.از خیر نصبش گذشتم....اگر چه که می دونم هر کشور دیگه ای هم بجز روسیه بود همینقدر نسبت به خاک سرزمین ایران طمع داشت.اسناد تاریخی نشان می دهد که حاکمان بی لیاقت سرزمین مادریمان چگونه باعث شده اند که این موش سفید از سالهای دورتا کنون در سرزمینمان لانه کند.

اگه معتقدی که دیگه دیر شده و تو همه ی فرصت ها رو از دست دادی، پس بدون که فردا خیلی دیرتره. منتظر کمک دیگران نباش.هیچوقت برای شروع مجدد دیر نیست.همیشه چیزهای غیره منتظره در انتظار ماست که بهتر است با روی بازبپذیریم در غیر اینصورت مجبور به تحملش می شویم و این می شود نارضایتی از شرایط.

 مطمئن باش فردا یک روز دیگر است.

وقتی بارون می باره، آدم تو خاطرات غرق می شه.فرصت خوبیه برای مرور خاطرات گذشته ... تلخ و یاشیرین فرقی نمی کنه.... 

خیلی خوب اظهار تاسف می کنند!!!....نمی دونم باید این ابراز همدردی عمیق را بپذیریم،یا اینکه ازشون توقع داشته باشیم کمک کنند که از این بن بست خارج بشیم. 

گفتن چند تا جمله که مالیات نداره،داره!!؟؟ 

کاش با اظهار تاسف مشکلات ما حل می شد.

اگر به هیچکس اعتماد نکنی. تمام دوستانت را از دست می دهی. 

دشمن تو شک و تردیدو اعتماد نکردن به اطرافیانت است.

وقتی عشق هست،چرا کینه!؟ 

وقتی مهربانی هست،چرا نامهربانی!؟ 

وقتی دوستی هست،چرا دشمنی!؟ 

غرورت را کنار بگذاری...

چه حیف علی کردان در گذشت! 

خبر خیلی ساده بود ولی عمق فاجعه بیش از سادگی خبر بود! 

واقعا متاثر شدم! 

آدم به این با استعدادی واقعا حیف بود که از دست بره!چقدر تو اکسفورد مشهورمان کرد و جقدر تو دنیا شهره شده بودیم....حیف!!!

باید بگذریم...باید به خاطره بسپاریم باید با آنچه داریم کنار بیاییم و زندگی کنیم..  

حسرت بخشی از زندگیه!خاطرات جزءاصلی زندگیه...

حالم از این جمله ها بهم می خوره......همه ی ما خوب می دونیم که اینا فقط شعاره! نگو نیست ،که اگه بگی داری دروغ می گی.....

فکر نمی کنی حسرت زندگی ما ایرانی ها زیادیه.....حسرت برای داشتن هر آنچه که ما دوست داریم ...یا آن کس که ما بودن با او را خوشبختی می نامیم. 

آواز دوری و دلتنگی بدجوری توی گلوم سنگینی می کنه....اینقدر به من فکر نکن.دیونه ام کردی!

عقیده برای بیان کردن است.چه درست و چه غلط! 

اجازه بده ابراز عقیده کند.تو اجازه داری بپذیری یا آن را رد کنی!

به جای مفاتیح کمی تاریخ بخوان!باظلم و خشونت هیچ کس پایدار نماند که تو نفر دوم باشی.

خدایا تو حالت خوبه؟مطمئنی که نیاز به کمک نداری؟؟من نگرانتم!کجایی تو؟

خونه ی مادر بزرگه هزارتا قِصه داره،خونه ی مادر بزرگه سالهاست که غُصه داره...

خونه ی مادربزرگه یه مرد گنده داره...خونه ی مادربزرگه هیچوقت آرامش نداره ...  

  تقصیرسکوت مادربزرگه است؟ یا دیکتاتوری مرد گندهه؟؟ ما که نفهمیدیم!!!شما چطور!!؟

زندگی می گذرد و ما هنوز در ابتدای راهیم.......

خیلی جالبه کجای دنیا سراغ داریدبرای استانی که پراز مشکلات عدیده است مدیرارشدی را منتصب کنند که بااعتراض و تجمع های هرروزه دانشجویان دانشکده ما سال گذشته دُم محترم را بر روی کول گذاشت و تنها بعد از چند ماه مدیریت ناموفق و درست زمانی که صدای همه دانشجو و استادها در اومده بود از دانشکده تشریف بردند. 

 خشکسالی، بحران در صنایع، بالا بودن نرخ بیکاری و پائین بودن نرخ سرمایه گذاری چالش‏های مهمی است که آقای مدیر ارشددر کنار التهابات سیاسی در استان تجربه خواهد کرد و باید برای آنها برنامه داشته باشد.  

از ما گفتن:با توجه به شناختی که از ایشان داریم، هیچگونه برنامه ای جز اینکه دست به تغییر گسترده آدمها در پست های مختلف بزنند، ندارند. 

تبحر خاصی در جابجایی میز مدیران بومی با غیربومی ها دارند.و اینم البته از نوع و جنس دوستان صمیمی و خویشاوندی...  

 ایشان حق دارند برای اینکه تنها نباشند!!! دوستان و فامیل خودشان را به این استان بیارند و دور همی یه کارهایی در رفع مشکلات استانی که هیچ شناخت و تعلق خاطری بهش ندارند،انجام دهند!!! 

یه ویژگی دیگه این مدیر لایق هم اینه که بزودی خودشان را در اتاقهای تو در تو قایم می کنند و شما باید برای یه دیدار ساده از هفت خوان رستم بگذرید... 

بقیه خصوصیات هم پیش کش!!

خدا به داد استانی برسه که نمایندگانش کسانی هستند که اینگونه ،بدون مطالعه و از سر شتابزدگی مدیر ارشد انتخاب کردند.باید به این همه درایت و ذکاوت تبریک گفت!!

خراب کردن یک رابطه به هر دلیل آسانتر از درست کردن مجدد آن است.اگر رابطه ای بهم خورد برای پیوند دوباره هیچ تلاشی نکن.دیگه هیچی درست نمی شه.

امروزبعد از گذشت ۱۰ماه تعداد بازدیدکنندگان وبلاگم به ۱۰۰۰۰ نفر رسید.ممنونم از همه ی کسانی که سرزدند چه آنهایی که نظر دادند و چه آنهایی که تنها خواندند و رفتند. 

روزی که اینجا شروع به نوشتن کردم تنها هدف این بود که برای دل خودم بنویسم.صرفنظر از سلیقه و نظرات دوستان.ولی امروز متوجه شدم که هستند کسانی که مثل من فکر می کنند.

زندگی کردن در ایران وقت تلف کردن است.رسیدن به کمترین حق و حقوق خودت هم باید برایت آرزو باشد. کم حوصله شدم.هیچ چیز برام جالب نیست.چمدان،کفش و یه سفر همیشگی...باید بروم....دلم حسابی گرفته...

درد می کشیم وقتی مجبورمی شوندبرخلاف میل شان سرزمین مادری را ترک کنند. 

 همیشه از مهمونی خداحافظی یا همون گودبای پارتی ها بدم می یاد.اصلا فکر نمی کردم گریه کنم.از جمله کسانی بودم که تشویق به رفتن می کردم.ولی امشب نمی دونم چرا بغضم ترکید!یکی از  استادام می گه: ای کاش مسوولان و برنامه ریزان کشور ما قدر سرمایه هاشو می دانستند و با برنامه ریزی صحیح اینقدر مفت آنها رو از دست نمی دادند.ولی من می گم ای کاش ما اصلا مسوول داشتیم که برنامه ریز ی و مدیریت درست  هم پیش کش!...اونوقت شاید ما نیاز نداشتیم  سرزمینی را که دوستش داریم و به ما هویت می دهد را ترک کنیم و یا مجبورباشیم از کسانی که دوستشان داریم دور باشیم.به هر حال امشب به هردلیل ما بازهم مهمونی خداحافظی فامیلی داشتیم.......دلمون خیلی برات تنگ می شه ......

نتوانستم برایت ننویسم.با زبان مادریم می نویسم که تنها این زبان است که می توانداحساس واقعی ام را بیان کند!
احساسم هنوز همان است که بود،و تو بی‏آنکه من بگویم می‏خواندی، می‏ بینی، و حس می کنی. 

این روزهادر تنهایی و سکوت به خیلی چیزهامی اندیشم به این که می شود هرگز ندید و عاشق شد.می شود همیشه دور بود و عاشق ماند.
تنها برای دست‏هایی که می‏شناسی .برای خود خودش.... خود او که بی‏هیچ  ادعایی سالها برایت وقت گذاشت که تنهایی تو را پر کند.و بی هیچ عادت و اجباری بی‏هیچ تکرار و اکراهی بی‏هیچ حرف و حدیثی عاشق خود حقیقی‏ات شد نه شیفته‏ی وجودت.کسی که تو را بهتر از خودت شناخت....

برای تو می نویسم که اثبات کرد دوست داشتن جسمی نیست و این تنها روح است که اگر عاشق شد همیشه جاودانه می ماند.  

تولدت مبارک عزیزم!

به احترام همه سالهای دوستیمان کلاه از سر برمی دارم و برایت بهترین و خوشبخت ترین سالها را آرزو دارم.

خیلی بد است که حرفت را نفهمند ولی بدتر از آن وقتی است که حرفت را اشتباهی بفهمند و بر اساس حدس و گمان خودشان تصمیم بگیرند. 

پ.ن : کی گفته سر بی گناه بالای دار نمی ره!!!؟

درست وقتی که اصلأ حوصله نداری و دلت حسابی گرفته.درست وقتی که داری فکر می کنی که چقدر دلت می خواد تنها باشی چون اصلأحوصله حرف زدن نداری ...درست زمانی که همه راههای ارتباطی را می بندی که هیچ کس باهات تماس نگیره حتی نمی خوای حالت را بپرسند.چون اصلا حال نداری......یه دوست اس ام اس می ده و تو را برای یه مهمونی روز جمعه به مناسبت اینکه همه ی دوستان می خوان یک جا ببیننت  دعوتت می کنه.و اگه تو قبول نکنی کل مهمونی به هم می خوره و همه دلگیر می شن. حسابی غافلگیر می شی...بعد هم به خودت نهیب می دی ناهید تو حق نداری هیچوقت احساس تنهایی و دلتنگی کنی و حق نداری از زمین و زمون دلگیرباشی ...تو حق نداری تو لاک خودت بری ...پاشو بابا بی خیال دلتنگی و ناراحتی ...بی خیال فرداها و دیروزها...بی خیال اینکه حس می کنی چقدر این شهر برات کوچیک شده ....پاشو مهمونی ناهار ظهر جمعه رو قبول کن یه عالمه دوست خوب منتظرند که تو را ببینند...قدر بدون و زندگی کن.....می پذیرم با کمال میل!!!!

۱۳ آبان است.دخترک ده ساله در مدرسه برای دوستاش توضیح داده که چرا آنها نباید به راهپیمایی که به دعوت مدیر مدرسه انجام می شه ،بروند.و دوستانش قبول کردند.دخترک می گه بهشون گفتم که ما سبزهستیم.. 

به تو افتخار می کنم ولی ای کاش ما بزرگترها تو را وارد دنیای کثیف سیاست نمی کردیم....کاش دنیای کودکانه قشنگی را برایت می ساختیم تا تو با این همه درک و فهم آینده سرزمینت را بسازی. کاش دنیای کودکی تو دنیای بکر می ماند و تو هر روز شاد بودی .کاش به تو فرصت می دادیم که کودکی کنی و نگران آینده ی نامعلومت نباشی.. 

کاش  کاش کاش ......ای کاش دوران کودکی تو مثل دوران کودکی ما نبود. 

قطره ای اشک!!!....و نگرانی برای همه ی کودکان خوب و دوست داشتنی سرزمینم که حقشان این نیست.......

ببینید!!چرا اینقدر خودتون را به زحمت می اندازید؟چرا یکی یکی تعطیل می کنید!!؟یکباره همه ی روزنامه های اصلاح طلب را کیلویی توقیف کنید.اینطوری خیال شما راحت می شه.ما هم تکلیف خودمون را بهتر می دونیم.سابقه انجام این مدل توقیف را هم دارید!!نگرانی هم که از واکنش جوامع حقوق بشرو آزادی مطبوعات هم که ندارید!پس منتظر چی هستید! 

سرمایه روزنامه ای بود که ۴ سال پیش برای گرفتن نمایندگی آن به پیشنهاد ژیلابنی یعقوب،با آقای احمدی امویی در تهران صحبت کردم.ولی چون همزمان شد با قبولی در دانشکده، ترجیح دادم آن پیشنهاد را رد کنم.امروز ولی خیلی شوکه شدم اگر چه که بایدمنتظر اتفاقات از این بدتر هم باشیم.

هنگامه شهیدی، روزنامه‌نگار، پس از چهار ماه تحمل زندان، امروز آزاد شد.این بهترین خبری بود که دوستم بهم داد.

اگر چه امروز خیلی بهم ریخته و عصبی هستم ولی وقتی نگاهم به تاریخ وبلاگم افتاد متوجه یه اتفاق جالب شدم که امروز هشت،هشت،هشتادو هشت است! 

پائولو کوئلیو می گه هر چیز ی می تواند یک نشانه باشد امیدوارم اینم نشانه شفابعضی افراد باشه.

حسابی به هم ریخته ام.دلم می خواد داد بزنم ولی حیف نمی تونم....نمی دونم اگه نخوای دیگران تو زندگیت دلسوزی کنند باید چه کسی را ببینی!!؟گاهی دلسوزی های بی جا و رفتارهای بی موقع می تونه یه زندگی را به هم بریزه...به شدت دلم می خواد تنها باشم..... همیشه از کسانی که فکر می کنند باید تو زندگیم دلسوزی و دخالت کنند فرار می کنم...خیلی جالبه کسانی تو زندگیت دوستی خاله خرسه رو بازی می کنند،که از همه درمونده تر هستندو نیاز شدید به کمک دیگران دارند.کاش یاد می گرفتیم تا دیگران نخواهند تو مسائل زندگیشون دخالت نکنیم...اعصابم خیلی خورده.هیچوقت مثل امروز نبودم.....

مسایل پیچیده گاهی راه حل ساده ای دارند

یک دست را ببندید یک دست دیگرباز می شود

آرام نخواهد شد، از یاد نخواهد رفت.
روزی خواهد آمد که فرزندم آزاد به دنیا خواهد آمد، نامی پارسی خواهد داشت و چون یک انسان خواهد زیست. 

از همه تون که روز تولدم را یادتون بود و برام پیام تبریک فرستادیدممنونم،هدایاتون باارزشترین بود.دوستتان دارم.

و ازتو عزیزم که مثل همیشه غافلگیرم کردی.

از کنار هم غریبانه می‏گذریم، ما دو غریبه‏ای که سال‏ها قبل به هم رسیده بودیم.

خوبی‏هایت برای دیگران، بدی‏هایت را فقط هدیه کن به من. بگذار همه مثل من تو را فرشته بپندارند.

زندان بزرگی ساختند به بزرگی تمام وطن و به اندازه ی همه ی آدماش.......

هیچوقت فکر نمی کردم دلم اینقدر برای تهران تنگ بشه...شاید هم برای آدماش...دوستام..همکلاسیهام ...استادام..خلاصه اینکه دلتنگ تهران شدم اساس...

از دست عدو ناله من از سر درد است

                        اندیشه هر آنکس کند از مرگ نه مرد است

                         جانبازی عشاق نه چون بازی نرد است

                         مردی اگرت هست کنون وقت نبرد است

 کسی را که خوابیده می توان بیدار کرد ولی کسی که خود را به خواب زده هرگز.

وقوع معجزه و رسیدن به آرزوها، به دست خودت رخ می ده.باور کن و انجامش بده.دنبالش هیج کجا نگرد،الا در درون خودت.

خوب حالا بیایید یک کم دیگه بازیتون بدم:کی خسته هست!؟دشمن! کی رأی می خواد؟لابد بازم دشمن!!!............کاش حافظ شیراز زنده بود.اگه زنده بود....

ای کاش اینقدر  حرف برای گفتن داشتیدکه ترانه ای با  ابتکارخودتان خلق کنید و نیاز نداشتیداز ترانه ای که شور و بیداری را در بچه های این مرزوبوم فریاد می زند،استفاده کنید.

چقدر تنهایی زیباست. و چقدر به تنها بودن نیازاست.رفتن به یک سفر.سفر به عمق وجود.و شناخت لایه ها و احساسهای درونی خودت.بدون حضور هیچکس و بدون نیاز به بودن هیچ کس دیگر. 

چقدر زیبا بود که تو خود را کشف کنی و نیازی به کشف حضور دیگران نداشته باشی. 

و چقدر نیاز بود که وجودت را برای خودت بشناسی و با صدای بلند به درونت فریاد بزنی که من هستم.مرا ببین.من وجود دارم بدون حضور هیچکس،من وجود دارم.من را بفهم و حضورم را حس کن.و مرا به خاطر زیبایی حضورم بپذیر.بپذیر و از حضورم شادی وجودت را پررنگ کن.و نترس از تنهایی و نترس از نبودن با هیچکس.تو همه کس هستی خودت را ببین و با صدای بلند کشف خودت را فریاد کن.با تمام وجود و با تمام حسهای درون متوجه حضور خودت شو.شروع دیگر و آغازی نو را زمزمه کن.و از هم اکنون زمزمه را آغاز کن.........

سیاسی کار کن ولی سیاسی کاری نکن!

وقتی سلام کرد،که دیگه خیلی دیر شده بود.

سال نو و عید نوروز مبارک.امیدوارم سال جدیدسالی پربار همراه با سلامتی و موفقیت برای تمام ایرانیان در سراسر دنیا باشد. 

پیام تبریک ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا باراک حسین اوباما به مناسبت فرارسیدن  

نوروز ۱۳۸۸ برای تمامی ایرانیان:    

نوروز تنها بخشی از فرهنگ نام آور شماست. هنر، موسیقی، ادبیات و نوآوری شما جهان را به دنیایی زیباتر و بهتر تبدیل کرده است. اینجا، در ایالات متحده، جامعه خود ما هم در پرتو سهمی که آمریکاییان ایرانی تبار ادا کرده اند پربارتر شده است. ما از تمدن بزرگ شما آگاهیم. دستاوردهای شما احترام ایالات متحده و جهان را برانگیخته است. .... در بطن این جشن ها، نویدی برای یک روز بهتر، امیدی برای فرزندان ما، امنیت برای خانواده های ما، پیشرفت برای جوامع ما و آشتی میان ملتها نهفته است. اینها امیدواریهای مشترکند. اینها رویاهای مشترکند. پس این فصلی برای آغازی نو است. من میل دارم به روشنی با رهبران ایران سخن بگویم. ما اختلافاتی جدی داریم که با گذشت زمان بر آنها افزوده شده است. دولت من اکنون به دیپلماسی متعهد است که طیف کاملی از مسائلی را که پیش روی ماست مورد بررسی قرار می دهد و در صدد ایجاد یک پیوند سازنده میان ایالات متحده، ایران و جامعۀ جهانی است. این فرایند با تهدید به پیش نمی رود. به جای آن ما خواستار برقراری ارتباطی صادقانه و مبتنی بر احترام متقابل هستیم. ... شما نیز در برابر خود انتخابی دارید. ایالات متحده مایل است که جمهوری اسلامی ایران بر جایگاه راستین خود در جامعه ی بین الملل قرار بگیرد. شما دارای چنین حقی هستید – اما این حق با مسئولیت های واقعی همراه است و به این جایگاه نه از راه ترور یا به مدد جنگ افزار، بلکه از طریق اقدامات مسالمت آمیز که نشان دهندۀ بزرگی حقیقی ملت و تمدن ایران است می توان دست یافت. و معیار سنجش این بزرگی داشتن توانایی برای ویران کردن نیست، نشان دادن توانایی شما برای ساختن و آفریدن است. ... من می دانم که این منظور به آسانی تحقق پذیر نیست. کسانی هستند که اصرار دارند ما را بر اساس اختلافاتی که داریم معرفی کنند. اما شایسته است کلماتی را که سالیانی پیش به وسیله ی سعدی نگاشته شده به خاطر آوریم: بنی آدم اعضای یکدیگرند / که در آفرینش ز یک گوهرند ... سپاسگزارم و عید شما مبارک.

باران هم نتونست جلوی مراسم چهارشنبه سوری را بگیره.چه شب باشکوهی هفت کوپه  آتیش که هر کدوم به ارتفاع چهار متر بود.جای همه ی شما خالی.ما که نتونستیم از رو اتیش به دلیل ارتفاع زیادش بپریم.ولی به جاش دورش حلقه زدیم و بهش گفتیم که زردی ما از او سرخی او از ما... شاید به همین دلیله که امروز که از خواب بیدار شدیم همه ی ما سرخ شده بودیم!!

 بعضی از بچه جونا جوگیر شده بودند و از روش پریدند.که خوب نمی دونم چرا صورتشون امروز از سرخی زیاد به سیاهی می زنه.و حسابی شبیه ماهی دودی شدند!! 

جای همتون خالی بود.

تا حالا برای گرفتن فال قهوه سراغ کسی رفتید.اینم توسط یک دختری که قراره یک سال دیگه رسما جراح این مملکت بشه!؟  

امشب وقتی یکی از دوستان بهم گفت که دوست داره با دختری که پزشک این مملکت هست ولی تو رستوران معروف شهر جایی که پاتوق پسرا و دخترای جوان هستش،فال قهوه می گیره اشنا بشم،قبول کردم. 

دختر مجرد و جوان که البته در یکی از بیمارستان های بزرگ شهر به عنوان جراح عمومی مشغول به کاره.

مرتب سیگار می کشیدو وفتی که گفتم نسبت به سیگار حساسیت دارم،اجازه خواست که فقط حین تعبیرهای فنجون قهوه بازم سیگار بکشه. 

مشتری هاش توسط تلفن همراهش پیداش می کنند!!! 

می گفت می ترسه که روزی کسانی که براشون فال می گیره تو بیمارستان هم ببیننش و داد بزنند که:این خانم پزشک رو ببین!همون که فال قهوه می گیره!  

کسی که با دستاش و علمش می خواد شفابخش آدما بشه،با کلامش و دیدن شکل های فرضی یک فنجون قهوه،حال . آینده وگذشته آدما رو تعبییر می کنه! 

دوستم از من پرسید:تا حالا همیشه تصورم از فالگیرا، آمهای شیاد و بی سواد بودند،حالا ولی نمی دونم این یکی رو جز کدام دسته بزارم؟ 

جواب ندادم، به این امید موندم که خودش جواب را پیدا کنه.ولی وقتی گفت که همش چرت و پرت گفت. 

خیالم راحت شد که خودش به جواب رسید.

اقرار می کنم که خیلی خسته ام هر چی خواستم به زبون نیارم نشد.دلم می خواد کوله پشتیمو بردارم وسایل شخصی رو توش بریزم و برم یه جای دور تو یه سرزمین دیگه.اونجایی که خیلی دور باشه و آدماش هم من رو نشناسند.دلم می خواد تنها باشم.دلم می خواد که هیچکس به من نیاز نداشته باشه......دلم سفر می خواد........

فعلا همین را بگم که فردا دوباره عازم تهرانم و دانشکده و ترم بهاره .سپیده ،می گه عجبی خانومی، بالاخره رضایت دادید!! 

راستش من مدتهاست رضایت دادم ولی مثل اینکه زمونه یک کم باما سر ناسازگاری گذاشته،و راحت رضایت نمی ده. با زمونه که نمی شه جنگید، می شه؟باید باهاش کنار اومد وگرنه کلاهت پس معرکه است.امسال زمونه حسابی لجباز شده و من تااونجایی که در توان داشتم باهاش مدارا کردم.قول داده سال جدید با من کنار بیادو اذیت نکنه!من هم بهش اعتماد کردم و منتظرم تا به قولش وفا کنه!

واقعا نمی دونم چی بنویسم.از این همه محبت و یک عالمه ابراز عشق و دوستی. با چه زبانی باید تشکر کرد.باور کنید حسابی شرمنده شدم و حالا موندم که چطور باید جواب محبتهای شما را بدم.می دونید درسته که هفته های سختی را گذروندم و شاید هنوز هم تمام نشده ولی با وجوددریای محبت دوستان و آشنایان،چه حضوری و چه تلفنی هیچ چیز سخت نبود.و الان بیشتر به این باور رسیدم که هر اتفاقی در زندگی من نشانه ی یک زندگی جدید و یک شروع تازه است.امسال زندگی به من آموخت که باید مقاوم بودو ادامه دادو از هیچ چیز نترسید.و حال می دانم که هیچ اتفاقی در زندگی بی علت نیست.راستی در مورد روز والنتاین هم از همه ی دوستان گلم که برام اس ام اس دوستی و عشق فرستادند و استاد گلم که من را غافلگیر کرد ممنونم و باید بگم که خیلی  دوستتان دارم و براتون بهترین را آرزو می کنم.به قول استاد عزیزم دکتر وحدانی، «کوچکترین محبتها از ضعیف ترین حافظه ها پاک نمی شه» 

یه اتفاق جالب هم افتاد یکی از دوستام که من فکر می کردم حسابی از من دلخوره گل والنتاین را از آنور آب برام فرستاد.و من را حسابی شرمنده کرد.

شروع زندگی جدید از همین الان:  

قانون اول:همه را ببخشم و بدیهاشون را فراموش کنم!!اگه کسی از من دلخوره لطفا در بزنه ،بیاد تو ...و دلخوریش را عنوان کنه...قول می دم گوش کنم.عجله کن!!تا تنور داغه بچسبون!!

و امروز یه روز دیگه است.می گی نه ،نگاه کن!همه چیز در زندگی در حال تغییر و تحول به سوی بهترین هاست.شیطان حریف من نشد.خوشحالم که ضربه فنی اش کردم.اصلا برنامه اش را بر مبنای ناامیدی چیده بود،که خوب به موقع به داد خودم رسیدم.این چند روز به جز آنفولانزای شدید که خونه نشینم کرده(که خوب بد هم نیست) اتفاقهایی داره می افته که همه نشانه ها به سوی تحول بزرگ در زندگی است.هر سد و مانعی می تواند یک شانس برای تغییر زندگی انسان به سوی بهترین ها باشد!.

اگر چه خاتمی را دوست دارم و از شنیدن اعلام کاندیداتوری ایشان شاد شدم.ولی چون می دانم او را طعمه فرصت طلبان قراردادند،قلبا خوشحال نیستم.. محبوبیت تنها چاره ساز نیست. خاتمی می داند که آمدنش در این شرایط بحرانی، عدم  تحقق وعده هایش را به دنبال دارد وفقط سوسوی امید ملتش را خاموش می کند.........به هر حال خاتمی آمد.

یادته می خواستیم دنیا رو عوض کنیم.سالی که می خواستیم دیپلم بگیریم  من همیشه می گفتم هرگز برای ادامه تحصیل ایران نمی مونم و حالا حالاها ازدواج نمی کنم.ولی تو گفتی که برای همیشه ایران می مونی و خیلی زود ازدواج می کنی .ولی سرنوشت اینگار جور دیگه رقم زده شد.من خیلی سریع ازدواج کردم و با همه ی تلاشم نتونستم برای ادامه تحصیل به خارج از کشور برم و یه بار هم که رفتم بعد از یک سال برگشتم. و تو 8 سال بعد ازدواج کردی و برای همیشه از ایران رفتی...عجیبه مگه نه؟

یادته به جای درس اعلامیه دستی می نوشتیم و پخش می کردیم "جنگ تا کی"!!؟ "لطفا به فکر نوجوانان این سرزمین باشید". و و و .......

و مامان و باباها چقدر ذوق می کردند که ما دو نفر سخت در حال درس خوندن هستیم !!!!آخه همیشه کتابهای درسی جلومان باز بود. قرار بود من پزشک بشم و تو پرستار...یادش بخیر حتی قرار و گذاشتیم که تو یه بیمارستان مشترک کار کنیم.غافل از اینکه ما از ابتدا هم اشتباهی رشته تجربی را انتخاب کرده بودیم ما نوجوانانی بودیم که مثل همه نوجوانان هم سن و سالمون که  فکر مد و خوشگذرونی بودند ،نبودیم ...به جاش به فکر مسائل و مشکلات مردم سرزمینمان بودیم...چه مردمی!!به جای فکر آینده خودمان به فکر آینده کودکان و نوجوانان سرزمینمون بودیم...دوران نوجوانانی بقیه به بازی و تفریح می گذشت و دوران نوجوانی ما به دنبال کردن مسائل سیاسی و اجتماعی و حل مسائل  و مشکلات مملکت!!

کارهایی که ما می کردیم شاید هیچ حزبی و سازمانی عرضه ی انجام دادنش و نداشت ...حالا بعد از سالها ..................

یادته روزایی که تو به شک و تردید می افتادی که اصلا چرا ما نباید خوشی کنیم،من خیلی راحت تو را قانع می کردم که ما از اونا بهتر می فهمیم...

درست بود ما زیادی می فهمیدیم و این را هیچ کسی دوست نداشت اونا ما را دوست نداشتند اونا می خواستند ما فقط چشم و گوش بسته هر چی رو که دیکته می کردند رو بپذیریم و با نداشته هامون تفریح کنیم واصلا فکرو اندیشه رو تعطیل کنیم...درست مثل پینو کیو که اینقدر بازی کرد و اینقدر از درس خوندن و دانستن فاصله گرفت که تبدیل به یه الاغ شد..

یادته روزی که دیگه با هم قید پزشکی و پرستاری رو زدیم من گفتم که یه روزنامه تاسیس می کنیم...و وقتی تو جمع عده ای مرد!! در اداره فرهنگ وارشادعنوان کردیم ، چه نامردانه  تو ذوق ما زدند...چرا ...چون ما اولا از جنس زن بودیم و دوم اینکه اونا نتونستند ببینند که دو تا دانش آموز اینفدر پیش رفتند که به فکر نوشتن باشند اینم در سطح وسیع..و همون جا نطفه رو به خیال خام خودشون خفه کردند...شاید هم خیالشون زیاد هم خام نبود اونا کارشون رو خوب بلد بودند!!!!

وقتی ما این پیشنهاد را دادیم شیراز فقط یه روزنامه سیاه و سفید و بی کیفیت داشت.هنوز خیلی ها نمی دونستند دنیا دسته کیه!هنوز خاتمی نبود هنوز دوم خرداد بوجود نیومده بود......

و بعد............

 از همون روز من گفتم که می رم و تو یه دنیای آزاد آنچه را که هدف خودم می دونستم و به ادامه اش ایمان داشتم را انجام می دم....ولی مثل اینکه سرنوشت هم با من همراه نبود.....و باز حالا بعد از گذشت سالها .....................

اونا بهتر از ما مردم این سرزمین را می شناختند ،اینگار!!!

بازگشت به عقب،یعنی شکست!

تو ایران وقتی دو نفر با هم حرف میزنند اسمش هست «گفتگو.».اما اگه آقای رئیس با یه نفر حرف بزنه اسمش هست«جلسه»!! 

پشت درهای بسته هم همیشه تصمیمات مهمی گرفته می شه.به همین دلیله که ما تو دنیا حرف اول رو می زنیم!

وقتی تو یه اداره درست زیر تابلو احترام و تکریم ارباب رجوع ،پشت در اتاق رئیس یک ساعت کاشته شدی. 

اول یه اس ام اس به آقای رئیس بفرست و متن تابلو را یادآور شو...بعد هم یه گیم از تو موبایلت انتخاب کن و بازی کن.اینطوری کمتر چشمت به تابلو های شعاری اطراف می خوره ،و اجازه می دی که آقای رئیس هم بدون دستپاچگی به جلسه شون برسند!

 با شنیدن خبر شکه شدم..و با گریه ی شادی تو گریه کردم.ولی هنوز ته دل نگرانم.خوشبختی تو آرزومه.

می دانم می توانم چون تو هستی!

انصافا این مهیار دانشکده ما تو همه چیز تکه!ما فکر می کردیم فقط درسشه که خوبه.یا اقتصاد دان خوبی هم هست ،ولی با کار امروزش معلوم شد حکایت بیش از این حرفهاست،روز پایان امتحانها به تمام بچه های (مترجمی خبر)ورودی ۸۵ یه شاخه گل بدی و یه متن زیبا.....اگر چه که ما دیر رسیدیم و لطف حضور تو مراسم که تو سلف بر پاکرده بود رو از دست دادیم...وشاخه گل رز قرمزهم به دست ما نرسید ولی دلیل نمی شه خاطره خوشی را که بچه ها با آب و تاب ازش حرف می زدند رو فراموش کنیم!

با این حال که این روزها حسابی درگیر امتحان هستم و البته بعد از دوهفته خسته هم شدم ولی دلم نیامد دو کلمه حرف حساب با این عادل فردوسی پور نزنم.....

که آخه پسر خوب نونت نبود آبت نبود!!این برنامه نود راه انداختنت چی بود!!؟بابا آخه تو نمی تونستی مثل همه ی این بروبچ الکی خوش ،ماهر!!برنامه ساز صداوسیما برنامه پرطرفدار(البته از دید مسولان)راه می انداختی بعد هم مثل اونا کلی از طرف مسولان  ازت تقدیر و تشکر می شد یه عالمه هم پول می گرفتی ....مردم و خواسته هاشون هم بی خیال!!! 

اخه پسر خوب مگه تو نمی دونی که بعضی ها آرامش و آسایش می خواهند..آخه چرا نمی فهمی که اونا خوششان نمی یاد پا تو کفششون کنی و یا خدای ناکرده ازشون سوالی بپرسی...آخه این بنده خداها که دائم در تلاش خشنودسازی مردم!! هستند مگه نمی بینی به همت همین تلاشهاست که تیم ایران هر چهار سال یه بار می ره جام جهانی فوتبال و البته نمی دونم چرا زود برمی گرده که بماند...ولی مهم اینه که بروبچ فوتبالیست میرن و میان...حالا کجاو چطوری بماند...آخه تو چکار داری که از این اقایون سوال می پرسی...مگه نمی دونی اینا از سوال پرسیدن هم بدشون می یادُالبته بستگی به سوالش داره ها حالا اگه این سوال در حد احوالپرسی و چاق سلامتی باشه خیلی هم خوبه و یا اگه در مورد اهداف نداشتشون باشه که دیگه حرف نداره...فقط نباید از کارهای نکرده و ضعفا سوال کرد ،همینُ!! تازه جای سوال هم مهمه آخه پسر خوب تو، تو تلویزیون و درست تو برنامه ای که مردم حسابی بهش اعتماد کردند که لااقل حرف مفت نمی زنه و همیشه نظر مردم هم براش مهمه، می یایی و این از ما بهتران را زیر سوال می بری؟؟؟؟ازشون انتقاد می کنی!!؟؟؟وای وای از تو بعیده ،بعد از این همه سال هنوز ندونی که ورزش هم جز سیاست محسوب می شه...آخه تو نشستی دائم داری حرف سیاسی می زنی...سوال می پرسی به چالش می ندازی این بنده خدا مسولان ورزشی  را....آخه تو نمی دونی اینا نیاز به استراحت دائم دارند...اینا همیشه تو کما هستند و در آوردنشون از کما می تونست خطرناک باشه که شد....حالا هر چی مردم بیان و از تو طرفداری کنند هر چی ۷۰میلیون مردم بگن حق با این عادل خان هستش.... این عادل خان حرف دل ما رو می زنه...آخه مردم کیلو چند؟؟؟مگه تا حالا نظر مردم شرط بود که از این به بعد هم شرط باشه....آقا بی خیال مگه تو خدای ناکرده فکر کردی اینجا آمریکاست و تو هم برنامه ساز اپرا هستی...اینا چه کار به طرفدارات دارند...اینارو بچسب...چه کارت به مردم...اگه اینارو بچسبی اونوقت تازه می شی نور چشمی آقایون!! و مردم هم شبهای سه شنبه زودتر می رن می خوابند و منتظر نمی موند که تا اخرین لحظه این برنامه نود رو ببیند..درست مثل شبهای دیگه..این هم یه لطفیه که در حق مردم می کنی و باز ضمن اینکه مردم هم هی با این مصاحبه هات از خیلی چیزا آگاه نمی کنی که هی دقشون بدی...بابا بی خیال!! مردم ولش مسولان رو بچسب!!

RSS